เรียน หรือ กิจกรรม ความผิดพลาดของชีวิตนักศึกษา

คำเตือน : บทความนี้พิมพ์ขึ้นมาด้วยอารมณ์เครียดเล็กน้อย ไม่ต้องเครียดตามผมน่ะแค่เอาไว้เป็นประสบการณ์ งงไปบ้างก็ยินดีรับคำติชม
        มันเป็นสิ่งที่ผมได้ประสบมา เข้ามาปี1 ถูกกล่อมให้ไปทำกิจกรรมของคณะ อืมมันก็สนุกดีนะ (ลืมไปเลยว่ามาเรียน) เข้าทุกครั้งมิได้ขาด กลัวว่าไม่ผ่านกิจกรรม ทำไปโดยลืมนึกไปว่ามีพี่เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้ามาทำกิจกรรม แล้วที่เหลือล่ะเขาไปไหนกัน พอทำไปได้หนึ่งเทอม ผลออกมาทั้งสองอย่าง ผลกิจกรรมคือผ่านแน่ๆ ผลการเรียนล่ะได้สองจุดสามกว่าๆ อืมไม่เป็นไรๆ ไว้เทอมหน้าแก้ตัวใหม่ พอปิดเทอม1 ก็กลับไปพักผ่อนที่บ้านนอก พร้อมกับคำสั่งว่า เปิดเทอมให้มาซ้อมเชียร์ ของเอกด้วยนะเดี๋ยวมีแข่งกันในคณะอีก เปิดมาไม่ได้ซ้อมซักทีทราบภายหลังว่างบหมด เลยได้มีเวลาเรียนมากขึ้น เริ่มสนุกสนานกับการเรียน อืมได้ผลๆการเรียนดีขึ้นเล็กน้อย ไม่มากมายเท่าไหร่ พอปิดเทอมใหญ่(หัวใจไม่ว้าวุ่น) ก็พักผ่อนที่บ้านตามเดิม เปิดเทอมมาออกไปเดินเตร็ดเตร่แถวๆคณะเลยโดนลากไปเป็นสตาฟรับน้องคณะ อืมสนุกดีนะ แต่พอกลางคืนนี่สิไม่เป็นอย่างที่คิดมีประชุมกันหลังจากให้น้องไปอาบน้ำ มีการถกเถียงปัญหาทั้งด้านความร่วมมือ ด้านความผิดพลาด ด้านความไม่ชอบใจกันในความผิดเล็กๆน้อยๆ(ชอบมาพูดให้เป็นเรื่องใหญ่สงสัยบ้านแม่งมีปัญหา) ประชุมได้ซักพักก็เลยทะเลาะกัน เรายังอยู่ปีสองเราได้แต่นั่งฟัง พอจบงาน เราก็มาเตรียมรับน้องเอกเราต่อ พอเริ่มงานเท่านั้นล่ะ รุ่นพี่(ที่ไม่สมควรเอ่ยนาม) ก็ได้ทำการแสดงอำนาจบารมีเข้ามาควบคุม จนทำให้แผนงานที่วางไว้ไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ พอปล่อยน้องกลับบ้านโดนด่าชุดใหญ่เลย อ้าวความผิดใครวะเนี่ย อืมกิจกรรมเนี่ยมันปวดหัวดีจริงๆ สุดท้ายรุ่นของผมเลยลงมติแบนรุ่นพี่กลุ่มนี้เป็นที่เรียบร้อย(สามัคคีกันดีมาก) นั่นมันยังไม่จบหรอก พอรับน้องเอกเสร็จ ก็เจองานกีฬาคณะ เออก่อนหน้ารับน้องเอกมีกีฬาเฟรชชี่ด้วยนะ(มีปัญหาเหมือนเดิม) หลังจบงานบายศรีแล้วเราก็ตั้งเป้ากลับเข้าไปเรียน ผลออกมาเกรดพุ่งกระจุยกระจายเป็นสองจุดหกเกือบๆเจ็ด เออเลยมานั่งปลงกะชีวิตตัวเองว่า"กิจกรรมน่ะพอได้แล้วนะ ไม่งั้นถ้าเกรดตกกว่านี้ บิดา(ตอนนั้นท่านยังไม่เสีย)มารดา คงจะเสียใจแย่" เลยตั้งใจเรียนมากกว่าเดิม รู้สึกว่าชีวิตนี้มันอิสระดีเหลือเกิน ไม่ต้องตกอยู่ใต้คำสั่งใคร ไปไหนก็ไปได้ ไม่ต้องไปนั่งฟังรุ่นพี่เถียงกันไม่ยอมเลิกรา(แม่งงานมันมีปัญหาอะไรนักวะ) ผ่านพ้นปีสองไปได้ก็พักผ่อนอีกล่ะ พอเปิดมาอยู่ปีสามไปเดินเล่นแถวคณะอีกเจอรุ่นพี่ที่เราแบนไปแล้ว เฮ้ยมันยังจะมาทำกิจกรรมกันอีกเหรอวะ ปีสี่แล้วนะพอได้แล้ว ไปตามเก็บตัวที่ดรอป ตัวที่เอฟ ไม่ดีกว่าเหรอ หรือว่าเรียนแล้วมันไม่ได้หน้า เออทำไปเหอะ ผมไม่เอาด้วยหรอกเอาเวลาทำกิจกรรมมาเดินเข้าห้องสมุดยังดีกว่าเลย สุดท้ายผลออกมาพร้อมกับคำถามที่ประดังประเดเข้ามา เช่น "ทำไมปีสามไม่ไปดูแลน้อง" "ทำไมปีสามไม่ไปช่วยกิจกรรม" "ทำไมไม่มีใครมาช่วยคณะเลย" ทำไมๆๆๆๆๆๆ อีกหลายคำถาม ทั้งคณะมันมีแค่เอกไอทีรึไงวะ ทั้งคณะมันขาดปีสามไม่ได้ใช่มั้ยในเมื่อน้องๆที่พวกคุณเข้าไปควบคุมก็ทำงานดีอยู่แล้ว(สงสารน้องมันพักนี้ได้ยินว่ามีปัญหา เริ่มไม่ชอบวิธีการทำงานของกลุ่มที่โดนแบนไปแล้ว) แล้วจะให้ทำไงล่ะในเมื่อเรารู้ว่าเราไม่สามารถทำงานกับเขาได้ แล้วจะเข้าไปทำให้มันเกิดความหมางเมินกันเพิ่มอีกทำไม ไม่ใช่เรื่องนะ ตอนนี้เลยคิดว่า ถ้าเมื่อตอนปีหนึ่ง ผมโดดกิจกรรม ผมคงไม่ต้องมานั่งคิดมากขนาดนี้หรอก เพราะยังไงไอ้เรื่องประสบการณ์ด้านการทำงานนะเค้ามีฝึกงานให้อยู่แล้ว ที่ทำงานน่ะเอาความรู้ในสมองเราไม่ได้เอาความเป็นเด็กกิจกรรม ที่ทำงานกำหนดระดับเงินเดือนด้วยความรู้ของเราไม่ได้เอาระดับการทำกิจกรรมของเรา สุดท้ายนี้อยากบอกทุกๆคนที่หลงเข้ามาว่ากิจกรรมน่ะเป็นเรื่องที่ดี แต่ก็ไม่ควรลืมว่าเราเป็นนักศึกษาเรามาทำอะไร? เพื่อใคร? ทำไม? และเราหวังอะไรที่เราจะตักตวงไปจากสถานศึกษา

About ironkong , อ้วนไผ่หวาน

CustomerReview

Posted on มิถุนายน 27, 2008, in ไม่รู้จะจัดลงหมวดไหน. Bookmark the permalink. 2 ความเห็น.

  1. ถูกต้องที่ซู๊ดดดดดดดดดดดดดเราต้องกอบกู้เอกราชคืนมา

  2. เราอยู่ของเราก็ดีอยู่แล้ว
     
    ชอบเอาขี้มาปาใส่หน้า
     
    แต่ ตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วมั้ง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: